Menu niemieckie urozmaica pod wieloma postaciami kapusta: gotowana, smażona, kiszona. Zieloną marynuje się jako Sauerkraut, czerwoną zaś gotuje z jabłkami w celu sporządzenia Apfelrotkohl. Inne powszechnie lubiane warzywo to szparagi. Sezon na szparagi trwa od kwietnia do czerwca. Wtedy to wiele restauracji serwuje specjalne, szparagowe menu. Inny ważny element kuchni niemieckiej to ziemniak. Świetnie smakuje zarówno pieczony, smażony (krojony – Bratkartoffeln lub tarty – Kartoffelpuffer) czy dodawany do zimnych sałatek. Rzadko robi się z niego purée, częściej zaś knedle. Sałatki z sałaty, ogórków, buraków, marchewki czy korniszonów traktowane są często jako przystawki. Kuchnię regionu Szwabii wyróżniają kluski zwane Spätzle i Maultaschen.

Dobrym, szybkim i pożywnym rozwiązaniem jest Eintopf – duże, jednogarnkowe danie które zastępuje cały obiad. W zależności od składników przypomina zupę, potrawkę, bądź gulasz. Niemcy wrzucają do niego niemal wszystko, co nawinie się pod rękę. Wśród deserów szczególnie lubiany jest wywodzący się z Austrii Apfelstrudel – gorące ciasto z jabłkami. Farsz składający się z lekko kwaskowatych jabłek, rodzynek maczanych w rumie i cynamonu zawija się w płat cienkiego niczym papier ciasta. Do tego dodaje się gałkę lodów waniliowych lub bitą śmietanę. Apfelstrudel podaje się na gorąco.

Kapusta to kolejny popularny składnik – odmianę zieloną marynuje się jako Sauerkraut, natomiast czerwoną gotuje z jabłkami, co daje Apfelrotkohl. Kluski zwane Spätzle (jak makaron – z mniejszą ilością mąki) i Maultaschen (pierogi) są typowym składnikiem kuchni Szwabii. Golonka (Eisbein) to także niemiecki przysmak, szczególnie nie może jej zabraknąć na bawarskim święcie piwa (Oktoberfest), bo piwo to narodowy napój Niemców oraz dodatek do wielu potraw. W Niemczech jest ponad 6 tysięcy gatunków piwa. Popularne są także niemieckie wina reńskie i mozelskie choć są raczej słabe i mało aromatyczne.. Zupy niemieckie są ciężkie i zawiesiste (Eintopf), najczęściej z dodatkiem fasoli lub grochu.

Tak pisał o średniowiecznej Norymberdze (Nürnberg) przyszły papież Pius II w połowie XV w. Jako ulubiona rezydencja królewska i miejsce pierwszej sesji parlamentarnej, zwoływanej przez każdego nowego władcę, Norymberga pełniła rolę nieoficjalnej stolicy Niemiec. Zadziwiające, jak szybko to założone dopiero w XI w. miasto osiągnęło tak wysoki status. Położenie na przecięciu głównych szlaków handlowych przyczyniło się do szybkiego rozwoju gospodarczego, a co za tym idzie – do wzrostu znaczenia Norymbergi. Rozwijały się tam sztuki piękne: największy ich rozkwit przypada na koniec XV i początek XVI w., kiedy tworzył najsłynniejszy z obywateli miasta – Albrecht Dürer, wszechstronny człowiek niemieckiego renesansu.

Podobnie jak wiele innych bogatych miast europejskich, Norymberga przeżywała zastój wraz z powstaniem nowych morskich szlaków handlowych do obu Ameryk i na Daleki Wschód. Ponadto oficjalne opowiedzenie się za reformacją sprawiło, że miasto utraciło możny patronat katolickich władców. W XIX w. Norymberga otrząsnęła się po latach zapomnienia, gdy miasto stało się ośrodkiem ruchu pangermańskiego. Wtedy też założono w Norymberdze największą w kraju galerię sztuki – Germanisches Nationalmuseum (Germańskie Muzeum Narodowe). Niestety, pozytywny wizerunek miasta uległ radykalnej zmianie w okresie Trzeciej Rzeszy. Zachowała się jeszcze charakterystyczna dla tych czasów architektura, która rzuca się w oczy w dzielnicy Luitpoldhain, gdzie kiedyś odbywały się masowe zbiórki i parady nazistów.

Monachijskie święto Oktoberfest początek bierze z uroczystości zaślubin bawarskiego następcy tronu, księcia Ludwika (późniejszego króla Ludwika I) z Teresą, księżniczką Saxe-Hildburghausen. Ślub odbył się 17 X 1810 r. Na błoniach, zwanych dzisiaj od imienia księżniczki Theresienwiese, urządzono ogromny festyn. Zyskał on taką popularność, że od tamtej pory organizowano go corocznie. Ponadto monachijski festyn zaczęto naśladować w nieco mniej okazałej formie w całych Niemczech.

Dzisiejszy Oktoberfest to po prostu wielkie święto piwoszy. Spożycie piwa w tym czasie przekracza 50 tys. hektolitrów, przynosząc producentom ogromne zyski. Każdy z siedmiu monachijskich browarów (na tę okoliczność browar Hacker-Pschorr ponownie dzieli się na dwie firmy, mimo iż to Paulaner produkuje wszystkie gatunki piwa sprzedawane pod wspólną nazwą) posiada własny namiot, gdzie obok piwa sprzedaje się także precle i połówki kurczaka, kiełbaski i wieprzowe golonki. Goście siedzą po dziesięciu na jednej ławie, a po wypiciu paru litrów piwa połowa zgromadzonych nieodmiennie śpiewa i tańczy na stołach. Na towarzyszącym świętu jarmarku można spróbować również swoich sił na rodeo.

Wbrew nazwie Oktoberfest (październikowe święto) w rzeczywistości zaczyna się we wrześniu, trwa zawsze 16 dni i kończy się w pierwszą niedzielę października. Tradycyjna ceremonia otwarcia rozpoczyna się w pierwszą sobotę przybyciem punktualnie o 11.00 na teren jarmarku zaprzężonych w konie ogromnych wozów z beczkami piwa. Wjazdowi towarzyszy huczna muzyka orkiestr dętych i uroczyste przemówienia. Wieczorem w Circus-Krone-Bau przy Marsstr. 43 odbywa się koncert muzyki ludowej. Następnego dnia z centrum miasta o 10.00 rusza pochód. W barwnym korowodzie uczestniczą tradycyjne kapale ludowe, orkiestry dęte, muzycy, błaźni, bogato dekorowane wozy karnawałowe i przywdziani w fantazyjne stroje jeźdźcy. Ulicami Monachium orszak podąża powoli na Theresienwiese. Tydzień później, o 11.00, u stóp pomnika Bawarii, odbywa się koncert z udziałem wszystkich zespołów przybyłych na festyn.

Z uwagi na rozmiary jarmarku, tereny, na których jest organizowany, dzieli się na sektory z czterema głównymi alejami. Oktoberfest ma uchodzić za święto rodzinne, stąd liczne stragany czy organizowane przejażdżki konne, które na wszelkie sposoby wabią klientelę. Na święto piwa przybywa co roku około 7 mln ludzi. Ponad 70% z nich pochodzi z Bawarii i najbliższej okolicy; pozostali to goście z całego świata. W ciągu dnia wszyscy bawią się zgodnie i wesoło. Jeśli ktoś ma ochotę zjeść i wypić w komfortowych warunkach albo uniknąć długich kolejek do przejażdżek, najlepiej wybrać się tutaj w godzinach południowych. Pod wieczór bowiem impreza zaczyna wymykać się spod kontroli: wiele namiotów jest przepełnionych, a w porze zamknięcia (ok. 23.00) obsługa musi pozbyć się kilkuset podpitych gości.

Wszelkich informacji dotyczących ceremonii otwarcia święta i pochodu dostarcza „Monatsmagazin”, udzielają ich też biura turystyczne. Przedsprzedaż biletów na koncert muzyki ludowej prowadzą organizatorzy imprezy – Münchner Festring, Pestalozzistr. 3a (089/260 8134). Wstęp na teren jarmarku jest bezpłatny, jednak z pewnością na miejscu wyda się mnóstwo pieniędzy. Koszty noclegów w Monachium podczas festynu rosną kilkakrotnie; w ciągu trzech weekendów trudno znaleźć jakąkolwiek kwaterę, o ile wcześniej nie dokonało się rezerwacji, a w dni powszednie jedynie w hotelach średniej i wysokiej klasy można liczyć na wolne miejsca.

Godne podziwu tempo rozwoju gospodarczego po II wojnie światowej (dzięki takim gigantom współczesnej technologii, jak koncern samochodowy BMW, lotniczy MBB czy elektroniczny Siemens) oraz zasłużony tytuł dyktatora mody na rynku niemieckim sprawiają, że Monachium bywa często nazywane niemieckim Paryżem. Tu młodzi ludzie przyjeżdżają tłumnie na studia, tutaj też chętnie osiedlają się elity finansowe i towarzyskie, a także pisarze, malarze, muzycy i filmowcy. Nic więc dziwnego, że obywatele innych państw stanowią obecnie ponad 20% mieszkańców miasta.

Monachium rozwinęło się późno – jak na niemieckie warunki. Zostało założone w 1158 r. przez Henryka Lwa, który przez krótki okres rządził Bawarią, jako osadą przyklasztorną (Mönchen – mnisi). W 1180 r. włości przeszły w ręce dynastii Wittelsbachów, która panowała nieprzerwanie do 1918 r.

Supernowoczesne monachijskie lotnisko Franz-Josef-Strauss-Flughafen leży ok. 30 km na północ od centrum, z którym jest połączone jedną z dwu tras kolejki S-Bahn #1, S-Bahn #8, a także linią autobusową Lufthansy. Dworzec Główny leży na zachodnim krańcu centrum. Dobry system transportu publicznego tworzy sprawnie działająca sieć autobusów, tramwajów oraz metra (U-Bahn) i kolejki miejskiej (S-Bahn). Jednakże obowiązujący system opłat należy do najbardziej skomplikowanych w Niemczech. Ceny biletów zależą od ilości stref, przez które trzeba przejechać. Mając zamiar pozostać w mieście tydzień lub dłużej, najlepiej kupić zaraz po przyjeździe bilet okresowy, do czego potrzebny będzie paszport i dwa zdjęcia. Najtańszy bilet, obejmujący centrum miasta i prawie cały Schwabing, kosztuje 8,25 € tygodniowo oraz 31,50 € miesięcznie. Dobrym uzupełnieniem jest tzw. Museum-Ticket, który za cenę 15 € daje wolny wstęp do większości muzeów i zabytków miasta na okres dwóch tygodni. Można go nabyć we wszystkich obiektach, których dotyczy.

Centrum Monachium stanowi położony na Starym Mieście Marienplatz. Ciągnąca się wokół strefa ruchu pieszego obejmuje w przybliżeniu powierzchnię 1 km2. To królestwo turystów i klientów mieszczących się tutaj największych domów towarowych w mieście. Tu właśnie znajduje się główny plac targowy Monachium, pałac królewski i najważniejsze kościoły. Z Marienplatz w kierunku północnym biegnie ulica Ludwigstrasse, która przechodzi w Leopoldstrasse. Ta ostatnia prowadzi do centrum Schwabing – rozrywkowej dzielnicy Monachium. Stąd niedaleko już do głównego parku miejskiego, Englischer Garten. Na zachód od osi Marienplatz–Schwabing znajduje się dzielnica muzeów ze słynną Alte Pinakothek (Stara Pinakoteka) i kilkoma innymi ważnymi muzeami. Wschodnią część Monachium przecina z południa na północ rzeka Izara (Isar), natomiast Nymphenburg wraz ze słynnym zamkiem oraz otaczającymi go ogrodami to najbardziej urzekająca z odległych dzielnic.

Nazwa “Niemcy” oznacza tyle co niemi, niemowy. Język niemiecki jest językiem germańskim i znacznie różni się od języków słowiańskich, dlatego dawni Polacy nie byli w stanie porozumieć się z Niemcami, stąd porównanie do osób niemych (nie mówiących).

Na masywie Zugspitze spotykają się grań główna Wetterstein (stanowiąca granicę pomiędzy Austrią i Niemcami), grań Blassen i grań Waxenstein. Również tutaj znajdują się dwa z kilku niemieckich lodowców – Schneeferner i Höllentalferner.

Wierzchołek jest dostępny dla turystów, którzy mogą skorzystać z kolejki zębatej, której trasa prowadzi w wydrążonym wewnątrz góry tunelu (Bayerischen Zugspitzbahn) bądź kolejki linowej (Eibsee-Seilbahn) od strony niemieckiej, lub korzystając z tyrolskiej kolejki linowej (Tiroler Zugspitzbahn) od strony austriackiej.

Dla bardziej wytrawnych turystów istnieje szereg wariantów wejścia na szczyt o własnych siłach. Jedną z możliwości jest podejście od strony austriackiej ściezką wiodącą z Ehrwaldu. Najbardziej ekscytujace drogi prowadzące na szczyt wiodą jednak od strony niemieckiej. Wyruszając z Piekielnej Doliny (Höllental) można wejść na szczyt na dwa sposoby. Pierwszy sposób, bardziej bezpośredni i zajmujący około sześciu godzin marszu, prowadzi do końca rzeczonej doliny, gdzie czeka nas wspinaczka po znakomicie ubezpieczonej pionowej ścianie, następnie krótki kawałek piargiem, a później lodowcem do kolejnej pionowej ścianki, prowadzącej już na szczyt. Innym sposobem jest przejście słynnej grani Jubiläumsgrat od strony Alpspitze. Startując z górnej stacji kolejki na Alpspitze. Ten sposób zajmuje około 12 godzin wymagającej wspinaczki po nieco gorzej ubezpieczonym terenie, istnieje jednak możliwość awaryjnego noclegu w blaszanej chatce Höllentalgrat-Hütte w połowie grani.

Na płaskowyżu Zugspitze, zwanym Zugspitzplatt, znajduje się najwyżej położony i jedyny w Niemczech ośrodek narciarski na lodowcu. Na wierzchołku góry znajduje się ponad stuletnie schronisko monachijskiej sekcji Niemieckiego Związku Alpejskiego tzw. Münchener Haus. Również od ponad stu lat na szczycie góry stoi stacja meteorologiczna, zbierająca dane o lokalnym klimacie w ramach międzynarodowego projektu GAW.